Onderwijs was ooit ook normerend: het stelde eisen, bewaakte grenzen en verbond consequenties aan keuzes. Die normerende functie is gaandeweg naar de achtergrond verdwenen, niet omdat iemand dat wilde, maar omdat bescherming, inclusie en zorg steeds zwaarder zijn gaan wegen. Die verschuiving had goede redenen. Het effect ervan is rolvermenging.
Individuele moed
Wanneer zorg dominant wordt zonder dat normering opnieuw wordt gedefinieerd, verschuift de verantwoordelijkheid voor grensstelling van het systeem naar het individu. De docent die een leerling aanspreekt op inzet, doet dat steeds vaker op eigen gezag; niet gedragen door een gedeeld kader, maar op persoonlijke moed. Maar normering kan niet afhankelijk zijn van individuele moed.
Diffuse grenzen
Normering en inclusie staan in een gespannen verhouding...
Benieuwd naar de rest van het artikel?
Word nu abonnee en krijg onbeperkt toegang tot alle artikelen op van12tot18.nl, inclusief persoonlijk profiel om artikelen makkelijk te selecteren, delen en bewaren.