Het is kwart over drie, sluitingstijd voor de Internationale Schakelklas (ISK). Fatima en Queen Ann doen nog een uurtje bijles met mij. Volgend schooljaar gaat Fatima naar het mbo om een opleiding tot laboratoriumanaliste te volgen en Queen Ann gaat naar 4 vwo. We behandelen het onderwerp erfelijkheid uit een biologieboek voor de havo bovenbouw. Het gaat over epigenetica en dat is niet makkelijk.
Fatima leest voor: ‘Epigenetica is de studie van wijzigingen in de genexpressie zonder dat er wijzigingen in de DNA-sequentie plaatsvinden’. Ik vraag welke woorden ze niet kent. Fatima zegt ‘wijzigingen’. Oh ja, natuurlijk, ik had ‘DNA-sequentie’ verwacht, maar moet een stapje terug doen. Ik leer het gaandeweg tijdens de bijles aan leerlingen van ‘heinde en verre’ (Vraag aan de lezer: welk woord ken je niet? Wat betekent ‘heinde’ dan?). Ik moet meestal samen met hen door de tekst heen surfen om tot begrip te komen. Mijn begrip van hun taalvaardigheid gaat vooraf aan hun begrip van de tekst. Uitdagend om te doen, ik verveel me geen moment.
Tegen het einde van het bijlesuur raken we ook nog even aan de praat over andere zaken. Fatima heeft voor een project een gedicht geschreven. Ik vraag of ik het mag lezen. Het staat hieronder.
Ik lees de volgende dag in de krant dat de regering overgaat tot de verbanning van een moeder en drie ‘wortelkinderen’. Dit zijn geen kinderen uit een sprookje van Annie M.G. Schmidt, maar kinderen die als gevolg van trage asielprocedures al meer dan drie jaar in Nederland wonen. Bovenvermelde kinderen worden op het vliegtuig naar Nigeria gezet. Staan wij er wel eens bij stil hoeveel talent we weigeren of verbannen met onze ‘snelste asielprocedure ooit’? Mijn biologieklasje telt twintig leerlingen, stuk voor stuk leergierig en enthousiast. Wij hebben deze leerlingen keihard nodig in de toekomst.
Het gedicht van Fatima:
Ik ben Fatima, zeventien jaar
Dromend, dansend, klaar voor gevaar
Uit Syrië, maar diep in mijn hart klopt Palestina
Altijd vrij
Rood is de kleur van mijn familie
Vol liefde, vol van harmonie
De natuur laat mij steeds stralen
Met bloemen die mijn hart verhalen
Parijs is de stad van mijn dromen
Waar ik kan wandelen, tot rust kan komen
Maar ook op het balkon, met regen zacht
Geniet ik van koffie, van de nacht
Om 22.00 uur ben ik eindelijk vrij
Huiswerk gedaan, de dag voorbij
Dan kijk ik series helemaal blij
Mijn eigen moment, hoort bij mij
Vlinders fladderen zo licht en fijn
Hun kleuren laten de wereld zijn
Zoals zij vliegen zonder spijt
Zo volg ik mijn pad met trots en tijd
En later, als de toekomst wenkt
Sta ik in een lab
Zoals gepland, als analist, precies klaar
Mijn dromen worden echt
Jaar na jaar
Frans Ottenhof is (gepensioneerd) biologieleraar en vrijwilliger op het ISK van de Purmerendse ScholenGroep.