van12tot18 agendavan12tot18 webshop
van12tot18 proefabonnementvan12tot18 estafette


btn gastblog

mounir-samuelTina

door Mounir Samuel

'Monique kan niet zo goed meekomen met de meisjes’ staat er op mijn rapport van groep zes. Het is een herhalende klacht van mijn basisschoolleraren die verder weinig op de lijst met ‘niets dan goeds’ aan te merken hadden.
‘Monique maakt geen vriendinnen’ staat er op het rapport van groep zeven. ‘Monique zou wel wat meisjesachtiger mogen zijn’ is het commentaar in groep acht.

Ook de mentrix van de brugklas signaleert een probleem. Ik zou maar geen echte klik hebben met de meiden in de klas. Een understatement. De eerste jaren van de middelbare school waren hel. Waren het de jongens niet, dan waren het de meiden wel die me belachelijk maakten. Gelukkig wist de mentrix een oplossing. Tijdens het oudergesprek met mijn ouders stelde ze een verbod op de Kijk voor – daarmee verschool ik me vaak hele pauzes in de mediatheek – want het technische kennisblad zou immers niet helpen meer aansluiting met het vrouwelijke deel van de klas te vinden. De Tina, die moest ik lezen. Dat dit een blad is waar nog geen bloemetjes-jurktiener mee wil worden gezien, was haar even ontgaan.

We zullen het maar niet hebben over de kwetsende gender-stereotiepe opvattingen die uit dit advies bleken. Noties die overigens tot op heden terug te vinden zijn in elke Bruna, Ako of tijdschriftenassortiment van de lokale supermarkt. Nieuws, techniek en opinie is voor echte mannen. Mode, binnen- en buitenleven is natuurlijk voor de vrouw.

De Tina. Mijn ouders hebben me een abonnement op het blad bespaard.

Maar voor de rest zaten ze met hun handen in het haar. Ik was simpelweg geen meisje. En dat was volgens mijn juffen en later voor mijn docenten een probleem. Mijn cijferlijst was uitstekend op de alfa- én de bèta-vakken. Maar in het broeierige hormonale puberonderwijs was er voor mij geen plek. Niet bij de jongens, die met geen enkele vorm van vrouwelijkheid om wisten te gaan, evenmin bij de meiden, die wel voorvoelden dat ik niet een van hen was en zich ongemakkelijk uit de voeten maakten als ik de kleedkamer betrad.

Mijn bezoeken aan de school-counselor leverden alleen maar meer verontrustende berichten aan mijn ouders op. ‘Ik heb een genderissue,’ was wat ik met mijn veertien jaar net verwoorden kon. Transgenders waren nog niet hip in die tijd en van gender queer had nog geen mens gehoord.

Voorlichting over seksuele diversiteit op school ging niet verder dan dat je wellicht wel homofiel kon zijn, maar geen homoseksueel mocht wezen. Een standpunt dat mijn gereformeerde middelbare school trouwens nog steeds niet herzien heeft.

Tegenwoordig kom ik graag en veel op scholen en zie dat er steeds meer transgender-kids vrijelijk zichzelf zijn. Tegelijk blijft ‘homo’ het meest gebruikte scheldwoord in Nederland. En van een doorbraak van de klassieke-genderopvattingen in de gemiddelde klas is echt nog geen sprake.

Leraren staan voor een drievoudige klus: hun eigen blikveld op gender en geslacht te verruimen, ouders daarin mee te nemen en bij te staan en leerlingen een wereld te tonen waarin vorm, uiterlijk en wezen dus echt niet samen hoeven te gaan. Het is niet makkelijk, het is wel nodig.

Mounir Samuel (1989) is een Egyptisch-Nederlandse opiniemaker, journalist en auteur van o.a. de young-adult roman Dansen tussen golven traangas (Uitgeverij Querido) waarmee hij de verschillende vormen van vrijheid bespreekbaar maakt voor jongeren. Ook schreef hij Liefde is een rebelse vogel (Uitgeverij Jurgen Maas) waarin hij de grenzen van kleur, gender en seksualiteit doorbreekt. Meer informatie: www.mounirsamuel.nl.

Abonneren >>
Inschrijven nieuwsbrief >>
Kennispartners >>