van12tot18 agendavan12tot18 webshop
van12tot18 proefabonnementvan12tot18 estafette


btn lezen

piet-post-2016Onthulling

Davy heeft zijn lange lijf uitgerekt in de stoel, zijn rug hol getrokken, zijn sprieterige ledematen gestrekt, naar elke windrichting een. Eigenlijk ligt hij daar alsof hij gekruisigd wordt.

Misschien voelt dit gesprek voor hem ook wel zo. De mentor overweegt om nogmaals te vragen wat Davy er zelf van vindt, van die cijferlijst vol onvoldoendes. Het is bijna alsof je de voetbaltoto opleest. Maar een diepgaander antwoord dan zojuist (‘Het kan me echt niet schelen,’ en dat met opgetrokken schouders en een blik die nergens contact mee maakt) zal dat waarschijnlijk niet opleveren. Uit een ooghoek ziet hij Davy’s vader aan zijn stoppels krabben. Als die maar niet weer kwaad wordt. De vorige mentor heeft hem alles over de man verteld voordat zij afsloot met een welgemeend ‘sterkte ermee!’ De moeder heeft het hoofd gebogen. Het is een kleine magere vrouw. Zij en haar man, klein maar stevig, zijn samen amper langer dan Davy in zijn eentje. Plotseling ziet hij hoe haar schouders beginnen te schokken. De vader, die juist iets wilde gaan zeggen, sluit zijn mond weer en krabt nog maar eens aan zijn wangen. Davy kijkt even naar zijn moeder, legt dan zijn hoofd weer op de rugleuning van de stoel en vervolgt de inspectie van het plafond.

De moeder haalt een pakje met papieren zakdoekjes uit haar handtas en begint omstandig haar neus te sluiten. De mentor vraagt zich af of hij een glas water voor haar zal gaan halen. Zou de vader, die naast haar zit, nu niet een hand op haar arm moeten leggen, een troostend gebaar moeten maken? Haar gezicht gaat schuil achter het haar waarvan de uitgroei verraadt dat het niet van nature blond is. Wellicht is het dat ooit geweest.
‘Je hebt je moeder weer aan het huilen gemaakt’, zegt de man, zacht, constaterend. Zo gezegd klinkt het nauwelijks als een verwijt. De mentor ziet een lichte beweging in het lange jongenslijf, alsof het een klap verwacht. Verder is er geen reactie. Buiten valt een soort natte sneeuw. Het is zo donker in de spreekkamer geworden dat hij overweegt op te staan om het licht aan te doen. Maar hij doet het niet, het lijkt of alle energie is weggetrokken uit zijn lichaam. Hij moet het gesprek gaan samenvatten en een conclusie verwoorden. Maar wat is de samenvatting van niets? Nul gedeeld door nul is nul. Of was dat juist oneindig? Wiskunde was nooit zijn sterkste vak. In elk geval is de conclusie nul. Op de mentorcursus hebben ze het gehad over handelingsverlegenheid. Dat woord komt nu plotseling bij hem op. De moeder heeft het papieren zakdoekje teruggestopt in haar tas.

De tranen zijn op. Davy schraapt zijn keel, zonder van lichaamshouding te veranderen. ‘Ik heb een vriend,’ zegt hij dan tegen het plafond. De stilte in de kamer verdiept zich, je kunt de natte sneeuw buiten horen vallen. Niemand lijkt aanstalten te maken om te reageren. Moet hij nu iets zeggen? Het liefst zou hij onzichtbaar willen worden. Leraar zijn is moeilijk, maar mentor, voor het eerste jaar nog wel, lijkt op dit moment een onhaalbare opdracht. De vader krabt aan zijn kin en staat dan plotseling op.
‘Dus nu ben je ook nog homo,’ zegt hij, op een toon die het midden houdt tussen berusting en onbegrip.
De moeder richt in slow motion haar hoofd op en kijkt naar Davy. Davy kijkt naar haar. Ze hebben elkaar wekenlang niet gezien. Tot dit moment. Ze staat op en reikt haar zoon de hand.
‘We kunnen beter gaan,’ zegt ze. ‘We praten thuis wel verder.’ De vader staat al op de gang. De moeder en de zoon volgen. Hij lijkt kleiner ineens en zij groter. Ze houdt hem bij de hand en leidt hem de kamer uit. Hij is weer kind.
Piet Post werkt als rector ad interim.

Inschrijven nieuwsbrief >>
Kennispartners >>