van12tot18 agendavan12tot18 webshop
van12tot18 proefabonnementvan12tot18 estafette


btn lezen

leraar waar-heb-je-het-overLeraar, waar heb je het over?

De boeken liggen binnen een minuut vanuit de trendy handtassen opengevouwen op de reeds dubbel afgeschreven tafeltjes. Met 32 leerlingen een druk uurtje, maar iedereen heeft een plekje bemachtigd.

Trots etaleren ze hun gedane arbeid van zondagmiddag. ‘Ik heb wel anderhalf uur huiswerk gemaakt voor u!’ jubelt Romy. Mezelf afvragende of ik hiermee blij moet zijn en moet gaan klappen of dat ik dit de normaalste zaak van de wereld moet vinden, refereer ik in gedachten aan mijn eigen weekend waarin ik helemaal niks voor school heb gedaan. Een heerlijk weekend kan ik wel zeggen. Veel momenten van geluk zijn gepasseerd vooral omdat ik weg ben gebleven van de dagelijkse routine, die het lesgeven voor mij is geworden. Had het weekend van deze welwillende pubers niet veel leuker gekund zónder het door mij opgegeven huiswerk? Ik besluit hun de vraag te stellen. ‘Wie heeft er een leuk weekend gehad?’ Twee vingers gaan de lucht in. Ik begrijp dat dit leuke weekend niets te maken heeft gehad met het opstellen van begrotingen of het oefenen van onregelmatige Duitse werkwoorden. Bas is voor het eerst naar een ijshockeywedstrijd geweest en heeft naast half dronken supporters gezeten en de onzekere Nancy is voor het eerst met haar moeder mee naar de sauna geweest. Maartje heeft geen leuk weekend gehad: ‘Ik móest mee naar tante Willeke.’ Natuurlijk zou haar weekend leuker geweest zijn als ze met vriendinnen de stad in was geweest, gewoon om te kijken wat ze zouden kopen áls ze ooit weer eens genoeg geld zouden hebben.

Vrolijk van de anekdotes van deze morgen begin ik zelf over het afgelopen weekend te vertellen, míjn weekend. Vrijdag direct uit het werk de kroeg in, naborrelen noemen we dat, samen met collega Marsman van Frans en de voor leerling stijve De Greef van Aardrijkskunde. De gedachten van ons drie samen doen de leerlingen al gniffelen, maar ik breng het als de normaalste zaak van de wereld. Als ik vertel dat we ’s avonds uit eten zijn gegaan en ons volgepropt hebben met onbeperkt spareribs en bier, hangt iedereen aan mijn lippen. ‘YOLO,’ zeg ik droog en het gelach barst los. Na de kroegentocht, waarin we uiteindelijk van de opdringerige dames Tanja en Anja hebben kunnen afkomen in een dönertent beland, om lekker stinkend nog een afzakkertje te doen bij die enige kroeg waar je nog na vier uur binnenkomt. Mijn leerlingen geloven hun oren niet, een docent heeft immers toch geen leven buiten school? Ik vervolg mijn weekendverhaal met de vervelende gebeurtenis dat ik zaterdag al om 12 uur uit mijn bed ben gebeld door mijn vriendin voor een verrassingsdag. ‘Met een halve kater en meurend naar knoflook word ik over veertig minuten op het station verwacht?? Een natuurwandeling van 16 kilometer is mijn lot voor de zaterdag. O, wat heb ik hier zin in! Die leuke vriendin van mij ook altijd...’ Leerlingen komen niet meer bij. ‘In het donker ben ik nota bene beland bij een pannenkoekenhuis, terwijl mijn vriendin wéét dat ik niet van pannenkoeken houd! Maar ja, voor de goede vrede hap ik vrolijk een flensje mee. En wie mag er weer betalen?’ Dat antwoord kunnen ze wel raden. ’s Avonds net op tijd thuis om lang onderuit gezakt met een pot bier naar Studio Sport te kijken om niet veel later op dezelfde bank in slaap te vallen. ‘Zondag lekker niks doen, daar ben ik goed in. Nou ja, wel eventjes een spelletje, vier potjes triviant, om te zien wie over de meeste nutteloze kennis beschikt. Dat ben ik, ondanks dat ik op IQ-testen toch beduidend lager scoor dan mijn vriendin. Maar gaat het dan om kennis?’

De les nadert zijn einde. De klas heeft de afgelopen drie kwartier geen woord gezegd, 32 open monden hebben mij aangekeken terwijl ik een kleine stukjes privé blootgaf. Meer dan drie keer zo lang als normaal ben ik aan het woord geweest. Waar men normaliter nog geen kwart onthoudt van wat ik zeg, ben ik er nu van overtuigd dat vanavond aan menig dinertafel deze woorden zullen worden herhaald. De bel gaat. Normaal het teken om zo snel mogelijk weg te wezen, maar de uitslag van de weddenschap tussen mijn vriendin en ik over het aantal guppy’s dat gisteren geboren is, blijkt belangrijker dan een enkeltje vrije tijd. ‘Ik hoop dat jullie vandaag wat geleerd hebben, er iets van hebben opgestoken. Vergeet niet, de meest wijze lessen haal je niet uit je schoolboeken.’ Met een glimlach pakken de pubers hun ongebruikte boeken weer in en verlaten mijn lokaal, een ervaring rijker, een nieuwe levensles op zak.

Terwijl ik mijn onuitgepakte tas van het bureau afhaal concludeer ik dat lesinhoud allemaal bijzaak, maar soms wel noodzaak is, maar dat het leuke van onderwijs is: juist dátgene overbrengen waar het leven eigenlijk om draait. Dat zijn geen balansen en rijtjes hulpwerkwoorden. Dat is het opdoen van ervaringen, die je nog lang zullen bijblijven. Ik moet denken aan mijn leerlingen, die nu bij mijn collega zitten. Hij is ongetwijfeld bezig om hun allerlei dingen te vertellen die hij als ontzettend onmisbaar beschouwt, maar die waarschijnlijk gewoon zijn op te zoeken. Dingen die je, dat weet ik zeker, totaal niet nodig hebt om de gelukkige momenten in je leven te realiseren.

Rob Buis is leraar M&O en Economie aan het Maaslandcollege in Oss

Inschrijven nieuwsbrief >>
Kennispartners >>